පොඩි සාදු

කසාවත් අැදන්
සිනිදු කෙස් මුඩු කර කපා...
මොලකැටි ගත වසා කසාවත් දරා ගෙන
හතර වරිගයක් සසරින් ඒතෙර කරන්නට
මහනදම් පුරන්නට
මවු තුරැලෙන් මිදී අාවෙහිද
පුංචි පුතේ නුඹ ....

කොච්චි


අක්කේ අැයි උඹ ඔය තරම් 
සැර...
හැපුනාද උඹට කොච්චි කරලක්වත් සැර ....
ගත්තාට නුඹේ පැන්සලක් ටිකකට හොරෙන්
බනින්නේ මට....

අතීතය


තත්පරයනේ තත්පරය
විනාඩියනේ විනාඩිය
කදුල උරැම කර දුන් 
විඩාබර අතීතය...

පාසලක්

ජනප්‍රිය පාසලක් වෙත පුතු යවන්නට නොවේ
මා මෙලෙස වෙහෙසෙන්නේ...
පයින් යන දුර ඉදලත් 
හිමි නැතිද මා පුතුට
යාන වාහන වලින් විත් බසින 
දරැවන්ට මෙන්
පළමු වසරට යන්න
ළගම පාසලට  
වැට අයිනේ ඉදලත් ....